De eerste week in mijn gastgezin is voorbij.Ook de eersteweek aan het werk op de creche, wat een week..

Op maandag worden we naar de creche gebracht door onze hostvader, in de volle overtuiging dat hij goed rijdt, brengt hij ons naar de verkeerde creche.. Gelukkig is de andere creche vlakbij. De creche, Dolphin Educare Centre, heeft heel veel kinderen, heel weinig speelgoed en andere spullen en te weinig leraren. We zijn hard nodig! Iedereen is blij ons te zien, de kinderen vinden het ontzettend interessant om een blank meisje te zien. Ze hebben nog nooit een blank iemand gezien dus willen de hele tijd 'huid'vergelijken. Er is een grote zaal voor alle peuters, en een kamertje voor de baby's. Ze hebben een groot, afgeschermd met hekken en prikkeldraad, speelterrein. Het is allemaal zo ontzettend oud, in het klimrek mist een trede, de brug van autobanden hangt maar aan een kant vast en er steken veel spijkers uit het hout. Echt een wonder dat er nog geen ongelukken zijn gebeurd. Er werkt nog een Duits meisje als vrijwilliger, voor 9 maanden!, op de creche dus dat is gezellig!

De leidsters schreeuwen constant tegen de kinderen en de kinderen worden ook geslagen.. Met als gevolg dat ze denken dat dat normaal is en dus alleen nog maar schreeuwen en elkaar slaan.

Het werken op de creche is echt vermoeiend, de kinderen hangen constant aan je. Ik probeer 's nachts wat bij te slapen maar helaas zit dat er niet in bij het gastgezin, de tv staat elke keihard aan tot ongeveer 24 uur, en om 5.30 gaat er elke dag een wekker. Geen idee waarom want het is vakantie, en niemand in huis schijnt de wekker te horen want hij rinkelt elke ochtend wel 20 minuten.. Heel apart.

Het is zo lief om te zien dat de kinderen van de creche zo blij zijn om je te zien. Ze krijgen opeens wat meer aandacht en kunnen wat meer dingen doen. Ik heb ook 2 middagen bij de baby's gewerkt, daar is helemaal niks aan. De baby's zitten alleen maar op de grond, geen speelgoed of iets, de tv staat wel aan, maar op een programma voor 12 jarigen dus dat is ook niks. Het is gewoon een stenen vloer, met een dunne mat op het grootste gedeelte, er is zelfs een afstapje halverwege de kamer. Ontzettend gevaarlijk, als een baby daar over valt, knallen ze met hun hoofd op de stenen vloer..

Het is zo sneu om te zien dat iedereen z'n best doet om er het beste van te maken, en het is goed dat er een creche is waar de kinderen heen kunnen maar er is gewoon bijna niks. En ze doen elke dag precies hetzelfde.

Na werk kunnen we niks meer doen. We mogen nog steeds de deur niet uit, en dat zal ook wel niet veranderen, want het is allemaal veel te gevaarlijk. Ik kan er maar niet aan wennen. Het huis went, de mensen wennen, maar geen vrijheid niet. Ik had niet verwacht dat Strandfontein, het gedeelte waar ik zit zo gevaarlijk zou zijn. Gelukkig is er een videotheek dus kunnen we wat DVD's kijken. Meer is er gewoon niet te doen.

Het gastgezin vertrekt al op donderdagavond naar een dartwedstrijd tot en met zondag dus we zijn donderdag en vrijdag alleen thuis. Opzich wel prima, behalve dat het doodeng is 's nachts.

Na een uitputtende eerste week hopen op een leuk weekend!